Για να καταλάβουμε για ποιό λόγο οι τεχνικές που χρησιμοποιούμε στο ιατρείο μας ειναι τόσο αποδοτικές πρέπει να καταλάβουμε πρωτίστως που ωφείλεται ο χρόνιος πόνος.  Ο εγκλωβισμός του νεύρου, η νευρογενής φλεγμονή, τα συμπτώματα απο την αστάθεια των αρθρώσεων και τέλος η χαλάρωση των συνδέσμων αποτελούν τις κύριες αιτίες.

Οι  σύνδεσμοι έχουν πολλές τελικές νευρικές  απολήξεις οι οποίες ειναι πολύ ευαίσθητες στην έλξη. Μέσω αυτών ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται εαν αυτοί η η άρθρωση είναι πέραν του δέοντος σε  τάση. Εάν αυτό συμβαίνει  ενεργοποιείται ένας μυικός  σπασμός μέσω αντανακλαστικού με σκοπό να υποκατασταθεί η αδυναμία των συνδέσμων και να σταθεροποιηθεί μέσω των μυών η αρθρωση. Ο  χαμηλού επιπέδου και μακράς  διάρκειας πόνος  ωφείλεται σε  χρόνιο μυικό σπασμό.

Οταν η άρθρωση κινείται  υπερβολικά  επιρρεάζονται ολες οι δομές που περιβάλλουν η περιέχονται  και σταθεροποούν την άρθρωση όπως τένοντες, σύνδεσμοι, μύες, μηνίσκοι, δίσκοι και αρθρώσεις. Με τον συνεχή σπασμό των  μυών η αρθρωση γίνεται δύσκαμπτη.

Στα αρχικά στάδια μία η δύο συνεδρίες εγχύσεων οζονοθεραπείας η προλοθεραπείας η και των δύο μαζί επι των συνδέσμων προκαλούν την πλήρη τους αποκατάσταση και κατά συνέπεια των αρθρωσεων και του πόνου. Συνήθως όμως  αντιμετωπίζονται με μυοχαλαρωτικά, κορτικοστεροειδή και αντιφλεγμονώδη με αποτέλεσμα να μένει απροστάτευτη η άρθρωση και ο τραυματισμός   να  αυξηθεί ακόμα περισσοτερο και να πλησιασει την πυλη ενός χειρουργείου..